
ملیکا شفاهی | Second place
T 0
طبیعت بیجانهای من در کپ فره (Cap Ferret) بهظاهر یک وقفه را نشان میدهند. قرنطینههای مرتبط با همهگیری کووید-۱۹ بیشک پدیدهای استثنایی بودند و برای بسیاری از مردم، چه هنرمند و چه غیرهنرمند، دورهای از تأمل آرام، درونگرایی و صمیمیت بیشتر (یا در برخی موارد اضطراب، نگرانی و در بدترین حالت، تراژدی) به شمار میرفتند.
در مورد من، مادر یکی از دوستانم موافقت کرد که من و گروه کوچکی از دوستان نزدیکم به ویلای ساحلیای که او در دهه ۶۰ برای خود و فرزندانش ساخته بود، پناه ببریم؛ ویلایی که در میان درختان کاج، در نوار باریکی از زمین میان اقیانوس و تالاب، در جنوب بوردو، فرانسه، قرار داشت.
در طول اولین قرنطینه، هوا بهطور مداوم زیبا بود و نور اقیانوس به شکلی فوقالعاده، جزئیات و رنگها را برجسته میکرد. در این اقامتگاه خانوادگی پیشین، که در آن منزوی شده بودیم، به نوبت آشپزی میکردیم، روی تپههای شنی قدم میزدیم، خودمان را سرگرم میکردیم و شبهای آرامی را در کنار آتش هیزمی سپری میکردیم… در میان ما شش نفر، صمیمیتی شکل گرفت که پیشتر کمتر تجربه کرده بودیم. این تجربهای جادویی و تقریباً عرفانی بود، یک آرمانشهر کوچک.
اما در همین زمان، مادام B. که خانهی تعطیلات خانوادگیاش را در اختیار ما گذاشته بود، در حال مرگ بود و در طول قرنطینه درگذشت. به دلیل محدودیتهای کووید، نتوانستیم در مراسم خاکسپاری او شرکت کنیم، اما پس از پایان قرنطینه، همراه با فرزندانش در مراسم سپردن خاکستر او به گورستان محلی حاضر شدیم—پیش از آنکه «طلسم شکسته شود» و هرکدام به مسیر خود بازگردیم.
Melika Shafahi, Second place,
2020,ED 10+2 Ap
قیمت: برای استعلام قیمت تماس بگیرید.
